Στο δρόμο....
Ένα jeep Volvo σταμάτησε μπροστά μου. Άνοιξε η πόρτα, ξανάκλεισε, ξανάνοιξε.... και γω περίμενα σταματημένη από πίσω με το αυτοκίνητο μου.
Πάνω που πήγα να εκνευριστώ, συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν μπροστά σ' ένα "φρέσκο" αγαπησιάρικο ζευγαράκι. Δεν μπορούσαν να ξεκολλήσουν και φιλιόντουσαν συνέχεια. Η κοπέλα πήγαινε να φύγει και ξαναγυρνούσε.
Το απόλυτο παιχνίδι!
Ποτέ δεν ήμουν υπέρμαχος του να παρακολουθείς τους άλλους να βγάζουν τα μάτια τους. Με εκνευρίζει συν τοις άλλοις! Πάνω λοιπόν που άρχισα να σκέφτομαι ότι θα πρέπει να πατήσω την κόρνα του αυτοκινήτου μου μπας και καταλάβουν ότι υπάρχει άνθρωπος που περιμένει από πίσω τους, η κοπέλα βγήκε από το αυτοκίνητο! Με μια κίνηση πετάχτηκε έξω λες και ήθελε να φύγει μακριά από τον πειρασμό! Σήκωσε το jean της και απομακρύνθηκε από το αυτοκίνητο χαμογελώντας.
Είχε το χαμόγελο της απόλυτης χαράς, ευτυχίας και "χαζομάρας". Ναι, ήταν ερωτευμένη. Πετούσε! Η σπίθα στο βλέμμα της και η γλυκύτητα στο χαμόγελο της μαρτυρούσαν τον έρωτά της. Και εκεί κατάλαβα....
Πολύ θα ήθελα να αποκτήσει και το δικό μου πρόσωπο αυτήν την έκφραση. Έχει περάσει ο καιρός και οι εκφράσεις έντασης και απογοήτευσης πρέπει να αντικατασταθούν με τη γλυκύτητα και την τρέλα! Η δύναμη του έρωτα σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δεν πατάς στο έδαφος και είσαι ο πιο ισχυρός άνθρωπος του κόσμου όπου τίποτα δεν μπορεί να σε διαπεράσει....
Έχει έρθει η ώρα μετά από τόσο "αγώνα" και αντιμετώπιση των δαιμόνων.
Αυτό περιμένω....το χαμόγελο εκείνο....το μοναδικό.
σσ. αφιερωμένο στη φίλη μου Μυρτώ...και σε όποιον έχει πονέσει από έρωτα.